Tutuklu belediye başkanı Oya Tekin, Cumhuriyet’e konuştu: ‘Bu; çok derin bir temsiliyet yarası…’

Aziz İhsan Aktaş soruşturması kapsamında sekiz ay önce tutuklanan Adana Seyhan Belediye Başkanı Oya Tekin, İBB Başkanı Ekrem İmamoğlu ile birlikte belediye operasyonları kapsamında tutuklu bulunan 16 CHP’li belediye başkanı arasında “tek kadın belediye başkanı” olarak dikkat çekiyor.

Tekin, bugün Aziz İhsan Aktaş davası kapsamında mahkemeye çıkmadan önce son açıklamalarını Cumhuriyet’e yaptı.

-Sekiz aylık tutukluluğunuzun ardından bu hafta yargılandığınız dava başlıyor. Neler düşünüyorsunuz? Dava süreci için neler söylersiniz?

Dile kolay, sekiz aydır mahkemeye çıkacağımız bu anı bekliyoruz. Silivri’de o bir avuç gökyüzüne bakarken insan hep bugünü düşlüyor. Aslında şu an hissettiğim en baskın duygu kocaman bir nihayet. Çünkü aylardır herkes benim adıma konuştu; savcılar yazdı, dijital mecralar kurguladı, görüntüler servis edildi… Ama ilk kez, karar mercii gerçekleri benim ağzımdan duyacaklar. Bir hukukçu olarak mahkeme salonlarını iyi bilirim. Şimdi sanık sandalyesinde oturacak olmak işin en buruk, en öğretici ironisi. Yine de o kürsüye bir suçlu mahcubiyetiyle değil, haklılığın verdiği o sarsılmaz sakinlikle çıkacağım. O gün sadece kendimi ya da eşimi değil, aylardır iradesine ipotek konulmaya çalışılan Seyhan halkını da savunacağım. 200 sanıklı bir dosya olduğu için uzun bir maratona girdiğimizin farkındayım. Umuyorum ki yargılanma süreci daha fazla uzamadan adalet yerini bulacak. Bu süreçte geceleri gündüzlerine karışacak, tutuklu ailelerine, gazetecilere, avukatlara, mahkeme heyetine, savcılara kolaylıklar diliyorum.

2024 Ekim’inde başlayan belediye operasyonları kapsamında tutuklanan 16 belediye başkanı arasından tek kadın başkan sizsiniz. Bu konuda neler söylemek istersiniz?

Bu konu beni yaralayan bir konu oldu. 16 belediye başkanı arasından tek kadın olmam istatistiksel olarak anlaşılabilir bir durum. Türkiye’de aday gösterilen kadın belediye başkan oranı %10 civarındayken; seçilen kadın belediye başkanı oranının bunun da altında olduğunu hatırlıyorum. Aslında beni en çok yaralayan şey tam da bu; mesele sadece benim şahsi durumum değil, çok derin bir temsiliyet yarası. Türkiye gibi kadın siyasetçinin her adımının büyüteçle izlendiği bir iklimde, o yüzde 10’luk dar patikadan binbir emekle geçip gelmişken böyle bir ithamla karşılaşmak insanı gerçekten kalbinden vuruyor. Tek derdim, o tırnaklarımızla kazıyarak inşa ettiğimiz öncü olma mirasını korumak ve kimseye ‘Bakın kadınlar gelince böyle oluyor’ dedirtmemek. Temiz belediyecilik vizyonuyla yola çıkıp yolsuzluk gibi bir suçlamayla sekiz aydır tutuklu kalmak, en çetin sınav. Ama biliyoruz ki hakikatin bir huyu vardır; er ya da geç gün yüzüne çıkar. Omuzlarımdaki o ağır sorumluluk duygusu, bir yandan da en büyük direnç kaynağım. Kadın dayanışması 8 aydır tutsak edildiğim Kadınlar Koğuşunda çok daha somut bir hal aldı.

Son dönemde sosyal medya hesabınızdan cezaevi şartlarına ilişkin yaptığınız paylaşımlar oldukça ilgi görüyor. Koğuşunuzdaki pek çok kişi tahliye edilirken bir dönem, protestolarda tutuklanan kadın öğrencilerle de aynı koğuşu paylaşmıştınız. Onlarla hala irtibat kuruyor musunuz?

Düşünsenize; 35 yıllık bir hukuk kariyeriniz, yönettiğiniz koca bir belediye, sıcak bir yuvanız ve çocuklarınız var… Sonra bir sabah uyanıyorsunuz ve kendinizi hayatınızda asla duyamayacağınız onlarca hikâyenin, yüzlerce farklı acının tam ortasında buluyorsunuz. Gerçekten çok sarsıcı bir deneyim. Saraçhane protestoları nedeniyle tutuklanan o pırıl pırıl gençler bizlerleydi; ilk geldiklerinde gerçekten de sudan çıkmış balık gibiydiler. Yaşadıklarını başta bir film sahnesi gibi algıladılar, kabullenmekte zorlandılar. Ama günler aylara dönüştükçe, o “geçicilik” hissi yerini derin bir umutsuzluğa bıraktığı anlar oldu. Cezaevi psikolojisi çok git gellidir; bazen saatin geçmek bilmediği o zor anlarda birbirimize omuz vererek, dışarıdaki mücadele duygusundan beslenerek ayakta kaldık. Onlarla bağımız hiç kopmadı, hâlâ avukatlar aracılığıyla selamlaşırız. Davalarını da hala takip ediyorum, 72 gün tutuklu kaldıkları davadan da geçtiğimiz günlerde beraat etmişler. Bunca yaşanmışlığın, çekilen bunca sancının boşa gitmeyeceğine dair sarsılmaz bir inancım var. Bu sekiz ayın sadece takvimden koparılan yapraklar gibi kaybolup gitmesine izin veremezdim; bu yüzden içeride tanık olduğum o sessiz çığlıkları, o saklı hikâyeleri kağıda dökmeye başladım. Yazdıklarıma gelen o samimi tepkiler ve insanların bu hikâyelere gösterdiği ilgi, bana sadece bir belediye başkanı olarak değil, bir insan olarak da doğru yolda olduğumu hissettiriyor.

Sizin gibi tutuklu olan bazı belediye başkanlarının içeride saz çalmak veya bol bol okuma yapmak gibi yeni alışkanlıklar edindiğini öğrendik. Şüphesiz tutukluluk hali hiç kimse için verimli bir periyot değil ancak sizin kazandığınız yeni alışkanlıklar veya ilgi duymaya başladığınız farklı alanlar oldu mu?

Belediye’deki sorumluluğum, telefon trafiği, ziyaretler derken; şöyle sakin bir vakit bulmak neredeyse imkânsızdı. Şimdi ise epey boş zamanım var bu zorunlu duraklamayı bir tür zihinsel sığınağa dönüştürmeye çalışıyorum. . En büyük rutinimiz ve neşe kaynağımız her akşam koğuştaki kız arkadaşlarımla TRT 2’nin karşısına geçmek oldu. Gerçekten o kadar güzel filmler yakalıyoruz ki… TRT 2’nin senelerdir o tutarlı ve kaliteli çizgisini bozmadan devam etmesinde emeği geçen herkese buradan içten bir teşekkür göndermek istiyorum. Bize bu gri duvarlar arasında bambaşka dünyaların kapısını açıyorlar. Eskiden zaman fukaralığından elimi süremediğim o kalın kitapları devirmek, her akşam kaliteli bir filmle günü kapatmak, bir nebze de olsa “normal” hayata tutunmamızı sağlıyor. Yani evet, burası verimli bir yer değil ama ben bu süreci, dışarıya daha donanımlı ve ruhu dinlenmiş bir kadın olarak çıkmak için bir “yenilenme” fırsatına çevirmeye kararlıyım.